Viagra

Wrzód weneryczny, czyli inaczej wrzód miękki to schorzenie przenoszone drogą płciową. Tendencję do choroby można zauważyć u mężczyzn, przy czym nawet u 10% pacjentów wrzód współistnieje z innymi chorobami wenerycznymi jak kiła czy rzeżączka. Na szczęście w krajach rozwiniętych wrzód weneryczny występuje stosunkowo rzadko, nie oznacza to jednak, że można go bagatelizować.

Wrzód weneryczny – co to za choroba?

Wrzód miękki to choroba weneryczna wywoływana przez zakażenie bakteryjne. Powodują go gram-ujemne bakterie – pałeczki Haemophilus ducreyi, które są najczęściej obserwowane w gorących strefach klimatycznych. Samo zakażenie najczęściej pojawia się wśród mieszkańców państw rozwijających się (W Azji, Afryce, nad Morzem Karaibskim). Bakterie wnikają do organizmu poprzez mikrourazy lub otarcia naskórka narządów rozrodczych, tworząc charakterystyczne wrzody pojawiające się w obrębie zewnętrznych narządów płciowych zarówno męskich, jak i kobiecych.

U panów wrzód obserwuje się na żołędzi prącia, worku mosznowym, ujściu cewki moczowej, natomiast u kobiet w przedsionku pochwy, na łechtaczce, wargach sromowych. Zdarza się, że zakażenie zostaje przeniesione na inne części ciała. Pierwsza zmiana skórna powstaje w około 7 -14 dni od momentu zakażenia i początkowo wygląda jak zaczerwieniona grudka, która z czasem przeradza się we wrzód z wysiękiem. Brzeg owrzodzenia jest nierówny i uniesiony, dno kruche.

W obrębie wrzodu nie obserwuje się stwardnienia typowego w przypadku zmiany pierwotnej przy zakażeniu kiłą. Charakterystyczną dla zmiany jest jej wysoka bolesność. U mężczyzn zazwyczaj występuje zmiana pojedyncza, u kobiet może być ich kilka. Wrzód weneryczny nie może być lekceważony, ponieważ stanowi wrota dla zakażenia wirusem HIV.

Zakażenie wrzodem wenerycznym – jak do niego dochodzi?

Do zakażenia wrzodem wenerycznym, a dokładniej pałeczkami Haemophilus ducreyi dochodzi podczas kontaktów płciowych. Może to być seks dopochwowy, analny czy miłość francuska. Czynnikiem zwiększającym ryzyko zakażenia jest korzystanie z tzw. seks turystyki na obszarach, w których notowane są zarażenia. Do zakażenia dochodzi podczas seksu bez prezerwatywy lub seksu oralnego bez użycia specjalnych chusteczek. Wśród czynników sprzyjających zakażeniu lekarze wymieniają brak odpowiedniej higieny okolic intymnych.

Diagnostyka oraz leczenie wrzodu wenerycznego

Diagnostyka wrzodu wenerycznego polega na przeprowadzeniu wywiadu z pacjentem oraz obserwację samej zmiany. Ważnym elementem diagnostyki jest pobranie niewielkiego fragmentu owrzodzenia do wykonania hodowli bakteryjnej. Rzadziej wykonuje się identyfikację materiału genetycznego bakterii nowoczesną metodą PCR. Standardową procedurą diagnostyczną jest wykonanie dodatkowych badań wykrywających zakażenie krętkiem bladym, kiłą i wirusem opryszczki HSV. Lekarze po stwierdzeniu wrzodu wenerycznego zalecają wykonanie dodatkowego badania HIV, co jest szczególnie ważne w przypadku utrzymywania przez zakażoną osobę wielu kontaktów seksualnych. Leczenie wrzodu wenerycznego opiera się na stosowaniu doustnych antybiotyków (azytromycyny, ceftriaksonu czy erytromycyny). Ważne, by leczenie objęło nie tylko samą osobę chorą, ale również jej stałego partnera, który najprawdopodobniej również uległ zakażeniu nawet mimo braku objawów klinicznych. Po włączeniu odpowiedniego leczenia dolegliwości zaczynają ustępować po około 3 dniach, wrzód zaczyna się goić, co trwa nawet do 2 tygodni. W przypadku rozległej i głębokiej zmiany możliwe jest pozostanie blizny.

Leave a Reply